Septemberverklaring: een zwarte nul voor de Vlaamse regering

30 september 2026 - Persbericht - Vlaamse regering

De regering-Diependaele wil tegen 2029 een begroting in evenwicht, een 'zwarte nul'. Volgens het Vlaams ABVV betalen werknemers en gezinnen daarvoor de prijs. Voor hen levert het beleid vooral een dikke, zwarte nul op. Om dat evenwicht te halen, hakt de regering 3 miljard euro weg, waardoor de factuur belandt bij gewone mensen. "Diependaele bespaart Vlaanderen naar de irrelevantie", stelt Miranda Ulens, algemeen secretaris van het Vlaams ABVV. " Dit wordt de regering van de gebroken beloftes.”

Van het beloofde 'warm en welvarend Vlaanderen' uit het regeerakkoord blijft bitter weinig over. De regering wil een werkzaamheidsgraad van 80 procent, maar holt het instrument uit dat mensen naar werk moet begeleiden. De VDAB verloor op drie jaar tijd 18,5 procent van zijn werkingsbudget. Voor het beloofde opleidingsoffensief is er alweer geen geld. Er wordt zelfs opnieuw bespaard op opleiding. Met de extra besparingen op Werk die de regering zich nu voorneemt, wordt die bevoegdheid quasi uitgegomd.

"Deze regering wil iedereen aan het werk, maar sloopt zelf de weg ernaartoe", zegt Miranda Ulens. "Het enige wat zo overblijft, is controle en straf. Dit is een pure afrekening met werkzoekenden.”

Besparen op de toekomst

Het regeerakkoord beloofde de dienstencheques te versterken tegen zwartwerk en het statuut van de huishoudhulpen te verbeteren. Ondertussen verhoogt de regering de prijs van 10 naar 12 euro, en vanaf de 176e cheque per jaar naar 13 euro. Er dreigt een impact op het aantal jobs voor huishoudhulpen.

Jongeren en kinderen worden extra hard getroffen. Het Groeipakket, het sterkste koopkrachtinstrument van Vlaanderen, wordt op verschillende fronten afgebouwd. Voor thuiswonende studenten stopt het voortaan op 23 jaar in plaats van 25. Jongeren die niet verder studeren, verliezen het Groeipakket in het jaar na afstuderen. Weg is het steuntje in de rug bij de eerste stappen op de arbeidsmarkt. Ook wordt de belofte gebroken dat ervoor wie in het oude systeem zit niets zou veranderen: de leeftijdstoeslagen worden bevroren. Als kers op de taart wordt de geboortepremie enkel nog uitbetaald bij het eerste kind. Nochtans zeker geen luxe voor jonge ouders.

In volle wooncrisis stijgen de registratierechten van 2 naar 3 procent, en dat voor alle woningen. Een hogere bijdrage op duurdere woningen was verdedigbaar geweest, maar nu treft de regering net gewone gezinnen die hun eerste woning kopen, en maakt ze de wooncrisis zelf erger. Tegelijk gaat de verlaging van de erfbelasting, uitgesteld en kleiner dan gepland, gewoon door. Ze blijft goed voor 160 miljoen euro. Ook het fiscale gunstregime voor schenkingen van familiebedrijven blijft overeind.

"Een begroting is niet alleen een rekenoefening, maar toont wat een regering waardevol vindt", zegt Miranda Ulens. "We kunnen alleen maar concluderen: deze regering laat jonge gezinnen en gewone werknemers vallen als een baksteen, maar vindt toch geld om grote erfenissen en familiebedrijven cadeautjes te blijven geven.”

Gebroken beloftes

Ook onze openbare diensten moeten inleveren. De Lijn werd 50 miljoen euro extra beloofd, maar dat bedrag wordt nu gehalveerd. Op het overheidspersoneel moet 180 miljoen euro gevonden worden: ambtenaren worden opnieuw hard getroffen. De lokale besturen verliezen tegen 2029 bijna een kwart miljard euro door een lagere indexering van het Gemeentefonds. Dat alles zullen burgers voelen in de dienstverlening.

Een schrale troost is de 150 miljoen euro voor een sociaal akkoord in de zorg. Het is een lichtpuntje dat het zorgpersoneel wat marge krijgt om te onderhandelen, maar tegelijk wordt ook op de uitbreidingsbudgetten voor welzijn gekort. Ook hier slaagt men er niet in om de ambitie waar te maken.

"De methode-Diependaele is meer dan een paar gemiste deadlines", zegt Ulens. "De rekenmachine heeft de ambities en beloftes uit het regeerakkoord stap voor stap uitgewist." Als er al een visie was, dan is het er een waarvoor de regering zelf niet de moeite neemt om middelen te vinden. Steeds meer bevoegdheden van Vlaanderen blijven zo onbenut en worden irrelevant.

Miranda Ulens concludeert: "Burgers die straks niet meer op het werk geraken met de bus, jonge gezinnen die geen steuntje in de rug meer krijgen, kwetsbare werknemers van wie de job niet meer ondersteund wordt, jongeren die dromen van een eigen huis, ouders die de eindjes aan elkaar proberen te knopen… ze moeten blijkbaar niet meer rekenen op Vlaanderen. En dat allemaal voor een zwarte nul in de begrotingstabel, of een cadeautje in verkiezingsjaar 2029. Reden te meer om op 9 oktober mee op straat te komen.”