Diversiteit in de praktijk: Aliplast in Lokeren

“Iedereen kan kritiek geven, maar je geraakt verder als je ook alternatieven aanbiedt,” zegt delegee Johan Borrizée.


Je kan het leven van de collega’s verbeteren

Wie Johan de eerste keer ziet, denkt waarschijnlijk iets in de zin van langharig werkschuw tuig. Maar in zijn ogen glinstert een vastberadenheid die je tegenwoordig zelden nog ziet: “Toen ik hier aankwam in 2006, was er bijna niks. Je werd aan een machine gezet en je trok je plan. Of niet. Zoals ik. Na vier dagen ben ik naar boven gegaan en heb ik gezegd dat ik weg was…”

In 2008 is Johan verkozen voor OR en CPBW en legt sindsdien de directie het vuur aan de schenen. Maar nu is er wel peter- en meterschap. Nu is er een onthaalbrochure, zelfs voor jobstudenten. “Ik zie ze hier soms fietsen en dan denk ik: ‘Die staan hier morgen voor een vakantiejob.’” En effectief… de mensen weten nu tenminste toch al aan welke poort ze zich moeten aanbieden“

“Kijk, ik loop rond en luister naar de mensen. En dan ga ik op zoek naar oplossingen. Want iedereen kan kritiek geven, maar je geraakt verder als je ook alternatieven kan aanbieden… Het is hier soms zwaar werk. Dus: mensen klagen soms over hun rug. Wel, dan zoek ik op het internet op, vraag aan een collega uitleg over de rugschool die hij gevolgd heeft en dan zetten we ergonomie op de syndicale agenda.”

Het klinkt alsof het een fluitje van een cent is. “Vergis je niet, het is soms een moeilijke strijd. Ik loop de deuren plat, het is soms hard tegen hard, als je je op het terrein van de werkgever begeeft.“ Fijntjes zegt hij erbij: “… zeker als jij blijkt gelijk te hebben dat hun personeelsdocumenten verkeerd zijn.”
“De delegees van de andere vakbonden bekijken me scheef, vinden me arrogant. Maar als het iets opbrengt, als je iemand die lange tijd ziek thuis zit, halftijds kan laten terugkomen, wel, dat maakt veel goed.”

“Onlangs moest ik zo hard lachen. Zo’n opleider van Randstad komt bij mij en zegt dat hij met handen en voeten iets heeft proberen uit te leggen en dat die allochtoon er niks van begrepen heeft. Ik zei dat dat niet kan, want die allochtoon volgt al 5 jaar Nederlandse les. Totdat uitkomt dat die opleider plat Aalsters spreekt, met nog een hoop jargon ertussen. Ja zeg, ik denk dat zijn eigen moeder hem nog niet zou verstaan. Het moet van twee kanten komen, hé.”

“Mijn geheim is luisteren naar de mensen. En dan opzoeken, informatie verzamelen, zorgen dat je goed voorbereid bent. En verder creatief zijn, assertief zijn, vasthouden. Dingen in vraag durven stellen. De directie klaagt dat de profielen verkeerd gelakt worden, terwijl die gasten allemaal de opleiding “spuitkabine” gehad hebben. Ja, maar ze weten alleen hoe die spuitcabines werken, niet hoe die profielen in de constructie passen en welke kant dus zichtbaar is. Een deftige opleiding door iemand van constructie, geen lakproblemen meer, iedereen content. Soms is het ook echt wel simpel… “

Nog een afsluiter? “Och je moet gewoon geloven dat je het leven van je collega’s kan verbeteren en dat iedereen evenveel recht heeft op zich te ontplooien.”

Diversiteit op de werkvloer: samen kan het

Lees ook

Zoek op trefwoord

diversiteit